پرنده‌های خانگی فقط طوطی‌سانان نیستند. بعضی گونه‌ها آواز می‌خوانند، بعضی را بیشتر برای تماشا نگه می‌دارند و بعضی با آدم مأنوس می‌شوند. هر گونه نیازهای خودش را دارد. این مطلب معرفی کلی است و جای معاینه و مشورت با دامپزشک را نمی‌گیرد. دربارهٔ طوطی‌سانان مطلب «معرفی طوطی‌سانان» را ببینید.
بعضی پرندگان بومی و وحشی (مثل بلبل و بسیاری گونه‌های دیگر) حفاظت‌شده‌اند و صید و نگهداری‌شان مجاز نیست. فقط پرنده‌هایی را نگه دارید که در مراکز مجاز و به‌صورت قانونی تکثیر شده‌اند، و پرندهٔ صیدشده از طبیعت نخرید. اگر مطمئن نیستید، از مراجع مربوط یا دامپزشک بپرسید.
گونه‌های رایج
کوچک و آوازخوان؛ بیشتر نرها آواز می‌خوانند. در قفس بزرگ نگه‌داری می‌شود و به نور، تغذیهٔ متنوع و هوای تمیز نیاز دارد. لمس‌کردن زیاد را دوست ندارد.
کوچک، اجتماعی و فعال؛ بهتر است جفت یا گروهی نگه‌داری شود. به قفس یا پرنده‌خانهٔ عریض (برای پرواز) نیاز دارد. دست‌آموز نمی‌شود و لمس‌کردن را دوست ندارد.
باهوش و اجتماعی؛ می‌تواند صدا و حرف تقلید کند. به فضا، تعامل و تغذیهٔ مناسب (میوه و غذای مخصوص) نیاز دارد و مدفوعش زیاد و نرم است.
آرام و کم‌صدا. به قفس یا پرنده‌خانهٔ بزرگ و جای مناسب برای راه رفتن نیاز دارد.
مأنوس و اجتماعی؛ به پرواز و فضای کافی نیاز دارد. بهداشت کبوترخانه مهم است، چون برخی بیماری‌ها و انگل‌ها می‌توانند بین پرنده‌ها و گاهی انسان منتقل شوند.
کوچک و زمین‌گرد؛ بیشتر روی زمین زندگی می‌کند و به کف قفس مناسب و پوشش (برای فرار از ترس) نیاز دارد.
فهرست کامل نیست و ویژگی‌ها کلی‌اند؛ هر پرنده با دیگری فرق می‌کند.
قبل از سرپرستی
- گونه را بر اساس وقت، فضا، سروصدا و تعامل مناسب انتخاب کنید.
- پرنده را قانونی و از مراکز مجاز تهیه کنید.
- جای قفس را دور از آشپزخانه، دود، اسپری و کشیدگی باد بگذارید (مطلب «غذای پرنده» و «نشانه‌های بیماری در پرنده» را ببینید).
- پرندهٔ تازه‌وارد را چند هفته جدا نگه دارید و معاینه کنید.
- اگر پرنده را از جای دیگر تهیه کردید، نزد دامپزشک چکاپ کنید.